Isamu Noguchi zwykł mawiać ,że „wszystko jest rzeźbą”. Ta myśl przewodnia, ujawnia się w niemal wszystkich dziełach artysty. Stolik jest tego doskonałym przykładem. Jego projekt powstał w 1944 roku. Jest on kontynuacją i modyfikacją wcześniejszego projektu stolika. Pierwowzór zaprojektowano w 1939 roku. Jego konstrukcja wykonana była ze szkła i drzewa różanego. Stolik ten przeznaczony był dla Prezydenta Muzeum Sztuki Współczesnej w Nowym Jorku. Zespół projektowy producenta meblowego „Herman Miller” był pod tak dużym wrażeniem projektu,że zwerbował Noguchiego do zaprojektowania podobnego stołu z rzeźbioną bazą o nieregularnym kształcie i biomorficznym szklanym blacie. Stolik miał mieć zastosowanie zarówno we wnętrzach mieszkalnych jak i biurowych. Katalog Hermana Millera z 1947 roku opisywał ten stolik jako „rzeźbę użytkową”. Podstawa stolika wyrzeźbiona została z litego drewna orzechowego i składała się z dwóch identycznych części. Części te są obrócone wzajemnie i punktowo połączone w sposób przegubowy za pomocą pręta. Podstawa posiada płynną formę rzadko spotykaną w meblach tego okresu. Podstawa stanowi stabilne oparcie ciężkiego szklanego blatu. Pomiędzy podstawą a blatem nie występują łączniki.

Konstrukcja

Podstawa pierwotnie produkowana była z orzecha, brzozy i wiśni. W późniejszym czasie stosowano orzech ebonizowany. Wiśniowa wersja bazy wykonywana była tylko w pierwszym roku produkcji i była wersją cieszącą się ogromnym zainteresowaniem. Wersje brzozowe produkowano w latach 1947 i 1954.

Stół Noguchi stał się jednym z najbardziej znanych i udanych produktów Hermana Millera. Produkcji zaprzestano w 1973 roku. W 1980 wyprodukowano serię kolekcjonerską – 480 sztuk. Ponownie do produkcji w linii „Herman Miller Classics” wprowadzono go w 1983 roku i produkowany jest do dziś.

Pomimo statusu modernistycznej klasyki, stoliki Noguchi są dostępne w dość niewygórowanych cenach. Jest to spowodowane tym,że z kilkuletnią przerwą wytwarzane są od 1947 roku. Ponadto stół jest bardzo trwały i ciężko o jego zniszczenie.